
Το Maneater αποτελεί τη κλασική περίπτωση ενός παιχνιδιού που προκαλεί τεράστια εντύπωση και περιέργεια μόνο και μόνο από το εξώφυλλο και το concept. Ο παίκτης ελέγχει έναν καρχαρία και κατασπαράζει κόσμο. Σίγουρα ιδιαίτερη ιδέα η οποία όμως προκαλεί και εύλογα ερωτήματα. Είναι το Maneater κάτι παραπάνω από ένα game με αισθητική b-movie; Είναι όντως τόσο διασκεδαστικό όσο ακούγεται; Γενικότερα υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων με δύο διαφορετικές απόψεις γύρω από τον τίτλο. Αυτοί που το «φοβούνται» μήπως βασίζεται σε απλοϊκό και επαναλαμβανόμενο concept και αυτοί που περιμένουν πως και πως να κολυμπήσουν στα νερά του Maneater, σ’ ένα διασκεδαστικό open world περιβάλλον. Μπορούμε να πούμε ότι υπάρχουν αρκετές δόσεις αλήθειας και στις δύο πλευρές και αυτό κάνει τα review για τον εν λόγω τίτλο απαραίτητα. Πριν ριχθεί κάποιος στα σαγόνια του καρχαρία, πρέπει να ρίξει πρώτα ένα διάβασμα πέρα από την κλασική γρήγορη ματιά στη βαθμολογία. Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Ένα από τα δυνατά χαρτιά του τίτλου αποκαλύπτεται από το πρώτο κιόλας λεπτό. Η αισθητική και η ιστορία βρίσκονται στην αρχή στο επίκεντρο του παιχνιδιού με τους developers να έχουν βάλει τις βάσεις για ένα δυνατό b-movie, παντρεύοντάς το όμως με τη μοντέρνα ματιά ενός ντοκιμαντέρ. Ουσιαστικά παρακολουθούμε την καθημερινότητα ενός κυνηγού καρχαριών μέσα από μία κάμερα η οποία μεταδίδει αλά National Geographic τις περιπέτειές του, με τις ατάκες και τα hashtags να προσφέρουν το απαραίτητο μοντέρνο χιούμορ.
“You’re gonna need a bigger boat…”
Το premise ενός action-rpg (;), open-world τίτλου με θέμα έναν καρχαρία που αναζητά εκδίκηση για το θάνατο της μητέρας του από έναν διαβόητο κυνηγό, και η υπόσχεσή του για ελεύθερη περιήγηση στον ανοιχτό ωκεανό μέσα από τα μάτια του δυνατότερου και φονικότερου πλάσματος που ζει σε αυτόν, είναι σίγουρα αρκετά ενδιαφέρον και πολλά υποσχόμενο. Από την άλλη, την ανάπτυξη του τίτλου ανέλαβε η Tripwire, studio υπεύθυνο για τα Killing Floor, και το όλο εγχείρημα προέκυψε από την αρχική πρόθεση της εταιρίας για τη δημιουργία ενός expansion του Depth (ενός competitive multiplayer τίτλου, εφάμιλλου περιεχομένου).
Δεν είναι απαραίτητα αποθαρρυντικά στοιχεία τα παραπάνω, αλλά σίγουρα η απειρία της ομάδας σε τέτοιου είδους παιχνίδια, σε συνδυασμό με το όλο “by the way” context που συνόδευσε την ανάπτυξη και την κυκλοφορία του παιχνιδιού, έθετε με τη σειρά του ορισμένους προβληματισμούς. Στο δια ταύτα, δυστυχώς, οι προβληματισμοί της απαισιόδοξης προσέγγισης του τίτλου επιβεβαιώνονται, και το Maneater έρχεται με αρκετά θέματα στη δομή και το περιεχόμενό του, παραμένοντας μια χαμένη ευκαιρία για έναν διαφορετικό και φρέσκο τίτλο.
Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Ήρωάς μας είναι ένας θηλυκός καρχαρίας, που ξεφεύγει, σε εμβρυακή ακόμα ηλικία, μέσα από τα χέρια του κυνηγού που σκότωσε τη μητέρα του λίγο πριν σκοτώσει και τον ίδιο, και κυνηγημένος βρίσκει καταφύγιο στην παράκτια περιοχή του Port Clovis, την οποία καλείται να εξερευνήσει για να επιβιώσει και τελικά να πάρει την εκδίκησή του. Σε αυτό το σημείο, δηλαδή τη στιγμή που πέφτουμε πρώτη φορά στη θάλασσα, σταματάει να έχει σημασία και το σενάριο, το οποίο δεν προσπαθεί ούτε για τα βασικά και ο ρόλος του είναι κάτι λιγότερο από υποτυπώδης.
Δεδομένου του σαφέστατου επηρεασμού της ομάδας ανάπτυξης από το θρυλικό movie franchise JAWS και την ελάχιστη μέχρι τώρα παρουσία άλλων αντίστοιχης θεματολογίας videogames, η έλλειψη σεναρίου και πλοκής σε τέτοιο βαθμό δεν δικαιολογείται και, ακόμα και σε έναν “ελαφρύ” και χαλαρής διάθεσης τίτλο όπως το Maneater, το όλο setting παραείναι «Πεδίον δόξης λαμπρό» ώστε να μην ενοχλεί η τόσο χλιαρή και επιδερμική αξιοποίησή του.
Η ιστορία του anti-hero καρχαρία μας ξεκινά με "γνώριμο" αλλά και λίγο αντίστροφο τρόπο από τα συνηθισμένα RPG concepts. Είναι σαν να βλέπετε το Jaws από την προοπτική του καρχαρία. Ο κύριος ανταγωνιστής σας είναι ο Scaly Pete, ένας τρομερός κυνηγός καρχαριών με τη δική του σειρά στυλ "Deadliest Catch", η οποία ονομάζεται και Maneater. Η επαφή του καρχαρία μας και του Pete, ξεκινά από την αρχή, ενώ σε πολλά σημεία της ανάπτυξής μας μαθαίνουμε και το υπόβαθρο του χαρακτήρα. Σίγουρα όχι πολύ σύνθετο σαν σενάριο, αλλά η δομή ταιριάζει τέλεια στο ύφος του παιχνιδιού.
Η λεπτομέρεια και η ποικιλία σίγουρα δεν είναι τα δυνατά σημεία του "Maneater" στις 15 ώρες της ιστορίας του. Τα περισσότερα quests είναι τύπου σκότωσε 10 ανθρώπους/φώκιες/καρχαρίες, ή να καταβροχθίσετε το Apex Predator της περιοχής. Μέχρι και τον Moby Dick θα σας βάλει να φάτε...
Ελληνικά Gameplays
-Σπέρνουμε πανικό! Δοκιμάζουμε το Maneater
Δωρεάν